Mijn leven is voltooid – hoewel ze dit niet hardop mocht zeggen
Een bijzondere ervaring die ik met toestemming van cliënt (onder pseudoniem Petra) mag delen: Mijn leven is voltooid (hoewel ze dat niet hardop mocht zeggen bij de huisarts.)
Enige tijd geleden belde Petra mij op om te vertellen dat ze binnenkort haar leven via euthanasie zal beëindigen. Dit nieuws kwam voor mij niet volledig als een schok, mede door de wijze waarop ze het deelde, open en vanuit haar kern. Het voelde meteen kloppend. Na haar aangehoord te hebben vroeg ik of ik nog iets voor haar kon betekenen, misschien door middel van ademwerk, om haar besluit waar nodig nog verder in te laten dalen. Direct reageerde ze blij en een paar dagen later zat ik bij haar thuis.
De ontmoeting voelde niet alsof het jaren geleden was dat we elkaar gezien hadden. Destijds had ze al ervaren hoe het harmoniserend ademen een verzachtende werking had op haar fysieke problemen. Petra (85) gaf aan dat haar lichaam ‘op’ is en het niet meer draaglijk is, haar leven is voltooid. Ze kon dit vrij tegen mij zeggen, maar in andere gesprekken moest ze spreken over ondraaglijk en uitzichtloos lijden, omdat een voltooid leven nog niet geaccepteerd wordt om voor euthanasie in aanmerking te komen.
De aandacht voor de eerste behandeling – de ademsessie – kwam na een kort gesprek, te liggen op het vrij maken van nog aanwezige spanningen. Petra’s hoofd voelde enorm zwaar aan en door het in mijn handen te laten rusten, terwijl ze rustig vanuit haar buik harmoniserend ademde, kwamen er veel emoties los. Dit voelde voor Petra als een belangrijk stuk waar ze doorheen moest, haar lichaam was de laatste tijd heel pijnlijk. Nu voelde ze wat er nog vast zat en losgelaten mocht worden. Na een half uur voelde haar hoofd lichter en ‘was ze op’ (in positieve zin). Ze gaf aan dat het bevrijdend voelde, maar tegelijk zo intens dat ze nog ‘herstel-tijd’ nodig had; tijd om de energie verder te laten doorstromen.
Het voelde voor mij nog niet helemaal ‘af’ en ik stelde voor om volgende week weer te komen. Dat beaamde ze en ze keek nu al uit naar volgende week.
In de tussentijd hadden we diverse app-contactmomenten. In een van de berichten schreef ze:
Dank voor gisteren, het was een heftige behandeling, jonge, jonge, maar hij heeft resultaat gehad. Vannacht vrij redelijk geslapen en vandaag ook een redelijk ontspannen body, dat doet mij goed.
Ik appte haar terug:
ja het was intens, mede doordat je er (onbewust) voor openstond om erin mee te gaan vanuit een diep verlangen naar meer vrijheid en zachtheid in jezelf. Fijn dat het zo uitwerkt.
Een week later was ik weer bij Petra en het thema van die dag was: de kracht voelen om haar besluit te delen met de mensen met wie ze dat wilde. Tot op dat moment was ze hier erg terughoudend in geweest en voelde ze veel angst voor de reacties die ze zou kunnen krijgen (omdat mensen aan de ‘buitenkant’ niet konden zien hoe ze zich van binnen voelde). Ze gaf aan dat ze dit patroon – van angst en terugtrekken en dan maar niets zeggen – heel herkenbaar voor haar was. Al vanaf de lagere school had ze het gevoel meegekregen zeg maar niets, want je weet het toch niet precies. Nadat we hier goed over hadden gesproken gaf ik haar het inzicht mee dat het verleden niet het nu is en ik ook juist een kracht in haar zie die wel in staat is vrij te communiceren op de wijze die recht doet aan wie ze is. Dat deel van haar dat heel goed weet met wie ze haar besluit wil delen.
Daarna nam ik haar weer mee in een ademsessie. Deze keer was haar hoofd al veel lichter, maar wederom was de ademstroom heel intens voor haar. Maar het bracht zoveel aan het licht, beter gezegd, het zette veel in het licht, waardoor ze na afloop de kracht voelde om niet langer haar verleden te laten bepalen wat ze wel of niet kon zeggen, maar nu te doen wat ze nodig had. Ze voelde de kracht om het besluit met andere mensen te gaan delen. Ook nu maakten we weer een volgende afspraak, omdat er op het einde van de sessie nog een thema aan het licht kwam, namelijk haar afscheid van dierbaren.
In de tussenliggende tijd hadden we weer diverse keren app-contact naar aanleiding van een aantal vragen waar ze mee zat. Onder andere over de twee delen van ons mens-zijn; het ene deel is je authentieke, ware zelf – waar je eigen-wijsheid en waarheid zit, dat fungeert als een innerlijk kompas en klopt voor jou. Het andere deel is de mind, oftewel de gevormde persoonlijkheid die, vanaf de start van je aardse leven, strategieën ontwikkeld heeft om met pijn om te gaan pijn die niet verwerkt kon worden of er niet mocht zijn. Nu in de volwassenheid is de persoonlijkheid nog steeds aanwezig en zaait soms verwarring door het stellen van vragen, maar eigenlijk zijn dat afleidende vragen die nog gebaseerd zijn op oude beschermingsstrategieën, omdat je persoonlijkheid denkt dat je nog beschermd moet worden. Petra stelde vragen als Hoe is het straks als ik de overgang gemaakt heb, vinden ze het ‘boven’ wel goed dat ik deze beslissing heb genomen… Ik zei: neem dit soort vragen waar zonder dat je er iets mee hoeft te doen.
We spraken ook over het kunnen ontvangen van hulp die haar nu geboden wordt. Ze werd zich steeds bewuster dat het nog zoveel moeten een last geworden was en dat loslaten ook heel moeilijk voor haar was, maar toch besefte en voelde ze dat nu niet loslaten juist energie vreet. Ik heb haar geantwoord…
…dat ze rustig naar haar buik mag ademen voordat er mensen komen die haar willen helpen en laat de adem je helpen in overgave te gaan, zodat zij de hulp kunnen geven aan jou die ze met alle liefde voor je doen. Je mag die hulp ontvangen, je bent dit waard.
Dit gaf haar rust, zei Petra:
ik weet nu helemaal zeker dat zij echt met alle liefde zorgen dat het afscheid zo fijn mogelijk zal verlopen. Ik zal proberen daar vanavond aan te denken en adem te halen via de buik, zodat er bij mij een stuk rust kan ontstaan, ik ga er voor.
Een dag later schreef ze:
het was een goede ontmoeting iedereen ging met een opdracht weer naar huis. De doos met koekjes was ook leeg, dus iedereen voelde zich thuis. Dank voor je steun en tot wederhoren.
Een paar dagen later schreef ze:
het gaat op en af, op dit moment heb ik veel pijn in mijn benen en moeite met ademhalen; ik ga zo maar proberen op bed bewust adem te halen. In het weekend veel bezoek gehad, ik sta verstomd van mezelf dat ik zo rustig zoveel kon vertellen, dat doet mij goed, maar ook die ander.., de contacten zijn dan voor beiden fijn. Ondertussen ruim ik gegevens op, soms met weemoed, maar het moet nu.
Ik heb terug ge-appt:
goed van je dat je zo rustig veel kunt vertellen! En laat de weemoed toe bij het opruimen, dat is het deel van jou wat nog gevoelens wil laten doorstromen over je besluit. Goed dat je op bed rustig kunt ademen.
Petra:
ik sta verstomd van mij zelf, ik word steeds rustiger, kan ook vrij redelijk slapen nachts, ik kan op dit moment ook alles weggeven. Marco, ik denk dat het allemaal heel, heel goed is wat er nu allemaal gebeurt. Ik heb geluk dat ik toch voor euthanasie in aanmerking kwam, dat geeft me een hele grote rust, ik ken soms in rust mijzelf niet terug. Ik krijg de kans om van bijna iedereen afscheid te nemen, dat is voor beiden heel positief om te ervaren. Nu ervaar ik doodgaan als iets moois, iets onbegrijpelijks. Fijn om deze gevoelens met iemand te kunnen delen.
Het derde bezoek stond in teken van de voorbereiding op afscheid nemen van dierbaren. En het dan specifiek op een wijze doen die voor Petra authentiek voelde, zodat ze kon vertellen wat ze werkelijk wilde vertellen. Ook nu kwamen er spanningen los. Spanningen die haar kracht nog bedekten. Intens wat er gebeurde, maar voelde wederom als een volgende stap van loslaten en bevrijden. Petra gaf later ook aan:
Ik sta niet verstomd van mijn reactie, want het waren wel een paar heftige uren. Maar die uren waren erg belangrijk, de spanning moest eruit.
Later via APP contact gehad met Petra over het proces van ‘opschonen’ van het celgeheugen. Ik legde haar uit dat…
…ieder mens een heel groot celgeheugen heeft, waarin niet alleen eigen herinneringen en bewustzijn zijn opgeslagen, maar ook overtuigingen uit het collectieve bewustzijn. In het (collectief) bewustzijn is een deel aanwezig dat zich alleen het aardse leven voor kan stellen, zich daar (krampachtig) aan vasthecht en daardoor ook bang is voor de dood. Voor veel mensen is dit deel sterk en overheersend aanwezig en hebben daardoor ook moeite met processen als euthanasie. Bij anderen is er een ruimer bewustzijn aanwezig dat anders denkt en kijkt naar leven en dood. Toch is er ook bij die groep nog een deeltje aanwezig dat zich in de laatste fase van het aardse leven laat horen. Hoeveel invloed dit deel heeft, is afhankelijk van hun bewustzijnsontwikkeling.
Nu jij richting het einde van je aardse leven gaat laat dit deeltje zich ook bij nog zien en vanmiddag kwam het in de ademsessie sterk naar boven. Het laat zich voelen als spanning in je buikgebied en je gedachten geven het weer als weerstand, het is moeilijk, etc. Door de energiestroom van de adem kwam de energie van dat deeltje los en werd getransformeerd naar een andere trilling, naar een ruimer bewustzijn, zodat het oude bewustzijn over doodgaan nog kleiner is geworden. Je ervaarde dat vanmiddag op het einde van de sessie als energie die je lichaam uitstroomde. Het is de zwaarte rondom je besluit die losgelaten werd, ook voelbaar door kou die loskwam, waarna er nog meer ruimte is voor het andere bewustzijn waarin je de keuze voor euthanasie hebt gemaakt. In de komende dagen kan er nog wat weerstand opkomen vanuit dat kleine deeltje. Berust daarin door rustig naar je buik te ademen en met de adem die spanning uit je lichaam te laten stromen.
Het laatste bezoek, een paar dagen voor haar euthanasie was een afronding van haar proces. Ook nu weer een ademsessie gegeven en haar hoofd vastgehouden. Er kwam veel rust, naast gevoelens die stroomden. Ook kwam er veel kou los, die ze nu niet langer vasthield. Zo kwam er meer ruimte voor innerlijke warmte aan het einde van de ademsessie.
Petra appte later:
ik raak nu de beklemming op mijn borst kwijt en kan wat beter ademen via mijn buik. Sinds goed 6 uur voel ik mij prima, het is oké, ik ben klaar voor de dag van euthanasie. Ik zit net zo goed in mijn vel als vorige week zaterdag bij het afscheid nemen. Hopelijk kan ik dit geweldig goede gevoel nog een paar dagen onder de leden hebben. Ik heb vanmiddag in alle rust veel lange verhalen op de app opnieuw zitten lezen, ik voel mij steenrijk en helemaal rustig.
Op de dag voor het moment van euthanasie appt Petra:
redelijk de nacht door gekomen, nu heb ik uren lopen rennen in huis nog dit en dat. Nu probeer ik dat los te laten en we zien wel. Ik heb regelmatig koude rillingen en buikkrampen, volgens mij hoort dat nog allemaal bij het hele proces, klopt dat?
Geantwoord:
klopt, is onderdeel van het proces, nog een verdere fysieke opschoning van het lichaam en oude energie die aan ‘t transformeren is.
Petra:
vanmiddag geen last meer gehad van koude rillingen, nu schijnt de zon nog volop en morgen is het ook vrij zonnig. Fijn weer om afscheid te nemen, ja nu gaat het allemaal wel snel hoor. Ik voel mij rustig, maar soms is het ‘ja morgen is jou leven voorbij’. Ik probeer er maar niet te veel bij stil te staan en aanvaardt maar wat op mijn pad komt.
Nog een laatste boodschap aan Petra meegegeven:
neem ook nog momenten om je aardse Petra te bedanken, dat het een mooie, zeker intense, aardse reis en beleving is geweest en je met, zoals ze zeggen, een lach en een traan met liefdevolle voldoening de aardse reis afsluit.
Petra:
een goed idee om met een lach en een traan met voldoening het aardse leven af te sluiten. Hoe doe je het aardse leven bedanken? Ik heb geen idee hoe je dat moet doen.
Mijn antwoord:
door bijvoorbeeld tegen jezelf te zeggen: Lieve Petra, mijn aardse Petra die de drager van mijn ziel is, dank voor alle jaren dat je mijn ziel vorm hebt gegeven. Dat je mijn aardse leven vorm hebt gegeven en de groei naar mijn authentieke ik steeds vanuit een innerlijke kracht en liefde gedaan hebt, met liefde dank ik je daarvoor.
Petra:
wat goed, ik ga met die gedachten vanavond naar bed en zal het morgen vaak herhalen. Tot 12 uur ben ik morgen nog in mijn uppie. Dank hiervoor.
De laatste ochtend schreef ze:
redelijk, niet te mopperen. Vanmorgen al vroeg opgestaan want ik wilde nog een aantal dingen opruimen. Ik ben zo rustig, ik herken mijzelf niet terug. Ik vind nog een aantal uren alleen best fijn en ga nog eens goed de tekst van de overtocht doornemen. Lieve Marco heel heel hartelijk dank voor jou geweldige steun in de laatste maanden. Ik ga best rustig uit het aardse leven. Groet voor Jacquelien en ik zal van??? vaak aan je denken en regelmatig een knipoog naar je sturen.
Mijn antwoord:
ik vind het zo knap zoals je het doet en dat je op deze wijze in deze uren ook alleen kan zijn. Nogmaals dank dat je in ons leven was en we wensen je een serene en liefdevolle overgang en zien je knipogen tegemoet. ❤️
Het laatste bericht van Petra:
nog even laten weten dat ik hartstikke rustig ben, ik zit zo naar buiten in de lucht te kijken en zeg ‘Het is goed zo, het kan niet beter’.
Tijdens onze gesprekken heeft Petra aangegeven dat ze graag wil dat haar verhaal verteld wordt, omdat ze hoopt dat het anderen inspireert om doodgaan niet vanuit angst te zien, maar als overgang naar een andere fase van de ziel.
Voor mij ook een bevestiging dat ademen en leven onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En dat Breathfulness meer is dan alleen ademcoaching, het is levensbegeleiding. En de overgang naar de andere dimensie is ook een deel van het aardse leven.
